Ploigisi_neo.jpg
bottom.jpg

knosou prodromos 01«Πεντηκοστήν ἑορτάζομεν καί Πνεύματος ἐπιδημίαν», γιά μία ἀκόμη φορά, στή ζωή τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, κάτω ἀπό τούς θόλους τοῦ μεγαλοπρεποῦς Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Μηνᾶ τοῦ Προστάτου καί Ἐφόρου τοῦ Μεγάλου Κάστρου καί μαρτυροῦμε, ἐν Ἐκκλησίᾳ πληθούσῃ, «ξένον ἄκουσμα, ξένον θέαμα, πῦρ διαιρούμενον εἰς νομάς χαρισμάτων», στή χρυσή καί ἀδιάκοπη ἀλυσίδα τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀπό Τίτου τοῦ Πρωταποστόλου καί Πάτρωνος τοῦ Νησιοῦ μας, μέχρι καί σήμερα.

Πανοσιολογιώτατε Ἅγιε Μέγα Ἀρχιδιάκονε κύριε Θεόδωρε, Ἐκπρόσωπε τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,

Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Γουϊνέας κύριε Γεώργιε, Ἐκπρόσωπε τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Μακαριότητος τοῦ Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ. κ. Θεοδώρου,

Σεβασμιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, Ἀρχιεπίσκοπε Κρήτης κύριε κύριε Εἰρηναῖε, Πρόεδρε τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης,

Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Συνοδικοί Ἱεράρχες τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης,

Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁδεύσαντες ὁδόν μακράν καί συνελθόντες ἀγαλλομένῳ ποδί εἰς τήν χαράν ταύτην.

Προσφιλέστατοι συμπρεσβύτεροι καί διάκονοι, Ὁσιώτατοι Μοναχοί καί Μοναχές, Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου,

Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες τοῦ Τόπου, Κύριοι Βουλευτές,

Κύριε Γενικέ Γραμματέα Θρησκευμάτων.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Θά προτιμοῦσα, ἀλήθεια, αὐτή τήν ὥρα, νά σιωπήσω. Τό ὑμνολογικόν «ρᾶον σιωπῇ» μέ συνέχει κυριολεκτικά, καί τό «Σιγησάτω πᾶσα σάρξ» προκειμένου μέ αὐτή τή μυστική καί ἐσωτερική σιγή νά προσεγγίσω τό Μυστήριο, πού ἀποκαλύπτεται ἐνώπιόν μου.

Θά προτιμοῦσα, ἀλήθεια, μέ σιωπή νά λαλήσω τά ἀλάλητα τῆς καρδίας ρήματα. Μέ ταπείνωση, νά δοξολογήσω σιωπηρά γιά ὅλα τά παράδοξα, πού φανερώνουν τό Χέρι τοῦ Θεοῦ στή ζωή μου, μέ κορύφωση τά γεγονότα τῶν τελευταίων ἡμερῶν.

Θά ἦταν, ἴσως, ἡ ἄριστη ἐπιλογή, αὐτή τήν ὥρα νά σταθῶ «τελωνικά», «σιγανά καί ταπεινά», μπροστά στή βουλή τοῦ Θεοῦ, πού θέλει τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί ἐκχέει ἔλεος ἀγάπης καί εὐλογίας στόν καθένα χωριστά καί στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἐν συνόλῳ.

Ὅμως, κάνοντας ὑπακοή στό ἔθος τῆς Ἐκκλησίας πού ἐπιτάσσει στόν πρός χειροτονίαν ἐρχόμενο νά ἀπευθύνει μιά προσλαλιά, λύνω τή σιωπή αὐτή τήν ὥρα, μόνο γιά νά ἐκδιπλώσω ἀπό τό εἰλητάριο τῆς καρδιᾶς μου, ἐλάχιστες γραμμές, ἀνεπιτήδευτες, ἀλλά βαθειά ἀληθινές, ὡς καταστάλαγμα ἑνός ἀνθρώπου ἁμαρτωλοῦ καί χοϊκοῦ, πού στέκεται μέ δέος καί σεβασμό μπροστά στήν ἀποκάλυψη τοῦ Μυστηρίου τοῦ Θεοῦ καί προσπαθεῖ νά ἑρμηνεύσει τά ἀνερμήνευτα καί νά διατυπώσει βιώματα ἀνέκφραστα.

«Ὁμολογῶ τήν χάριν, κηρύττω τόν ἔλεον, οὐ κρύπτω τήν εὐεργεσίαν», περιερχόμενος τῆς ζωῆς μου τίς σελίδες καί τοῦ βηματισμοῦ μου ἀναβάσεις καί καταβάσεις, στά εὔκολα καί στά δύσκολα, τά ἁπλά καί καθημερινά, μά καί τά σπουδαῖα καί ἀνεπανάληπτα τῆς ζωῆς.

Εὐχαριστίας ἐκχύλισμα ἀνέρχεται ἀπό τά βάθη τῆς ὕπαρξής μου στή μεγαλωσύνη τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, τήν Πατρική Του Πρόνοια, τό πολύ καί μέγα Του ἔλεος, τίς δαψιλεῖς καί πλούσιες εὐεργεσίες Του, στήν οὐδενία μου.

Εἶδα πολλές φορές, τό χέρι τοῦ Θεοῦ ἀκόμα κί ἐκεῖ πού δέν φαίνεται μέ τήν πρώτη ματιά. Ἐκεῖ, πού τά ἀνθρώπινα ἀδιέξοδα, φάνταζαν ἀπειλητικά νά κλείνουν δρόμους καί νά ἀλλάζουν προοπτικές καί κατευθύνσεις. Ἐκεῖ εἶδα, ἤ μᾶλλον αἰσθάνθηκα τό χέρι τοῦ Θεοῦ μέ διάφορους τρόπους καί ἀπό διάφορους ἀνθρώπους, πού πραγμάτωσαν, «ἔργοις καί λόγοις» τό σχέδιο τοῦ Οὐρανοῦ, μέ μόνη προϋπόθεση τήν ὁλοτελῆ ἀφοσίωση στήν Ἐκκλησία.

Μικρό παιδί, στή γενέτειρά μου, τά Σταυράκια, πόθησα τήν ἀγάπη στήν Ἐκκλησία. Ἡ μακαριστή γιαγιά μου Μαρία, κοινωνός τῆς ἀνεπιτήδευτης λαϊκῆς εὐσέβειας, μέ ὁδήγησε στό Ἅγιο Βῆμα καί ἔκτοτε ἄρχισε νά τελεσιουργεῖται μέσα μου, τοῦτο τό Μυστήριο, τοῦ πόθου τῆς Ἱερωσύνης. Χωρίς νά γνωρίζω τό πῶς καί τό γιατί, πορεύθηκα ψηλαφῶντας τά σημεῖα αὐτῆς τῆς ἱερῆς προσμονῆς πού ἔγινε γιά μένα ἀνερμήνευτος πόθος, τρόπος καί ὄνειρο ζωῆς.

Στῆς ζωῆς μου τίς σελίδες, προστίθενται ἀργότερα οἱ θεολογικές στήν Ἀθήνα σπουδές, ἡ διακονία στόν ἀλησμόνητό μου Ναό τοῦ Ἁγίου Γερασίμου στά Ἰλίσια, ἡ ἐπιστροφή στή γενέτειρα καί ἡ ἔνταξή μου στήν νεοσύστατη τότε Μονή Ὁσίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου Ἡρακλείου, πού σήμανε τήν ἀπαρχή τῆς ἐκπλήρωσης καί πραγμάτωσης τοῦ ἱεροῦ πόθου. Μέ πτώσεις καί ἀνατάσεις. Ἐνθουσιασμούς καί ἀπογοητεύσεις. Πάντως μέ μόνιμη ἐλπίδα στό ἔλεος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ καί τίς ἀνύστακτες δεήσεις τῆς Προστάτιδος τῆς Μονῆς μας, Ὁσίας Εἰρήνης τοῦ Χρυσοβαλάντου, ἀλλά καί τή γοργή ἐπίσκεψη τῆς Γοργοεπηκόου μας Παναγίας καί ὅλων τῶν Κρητῶν Ἁγίων, πού εὐλογητικά περιστοιχίζουν τό Καθολικό τῆς Μονῆς μας.

Καί ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου ἡ εἴσοδος στό μοναχικό σχῆμα καί στό μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης, ἀπό τά τίμια χέρια δύο διαδοχικά τότε Ἐπισκόπων Κνωσοῦ, τοῦ νῦν Γορτύνης καί Ἀρκαδίας κ. Μακαρίου καί τοῦ νῦν, Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου κ. Εὐγενίου, τούς ὁποίους εὐγνωμόνως πάντοτε μνημονεύω.

Καί ἔκτοτε, ἀκολούθησαν καί ἄλλα πολλά, χεύματα τῆς θείας Ἀγάπης, δωρήματα τῆς Θείας Βουλῆς, στό διάβα τῆς ζωῆς μου, στήν ἀναστροφή μου μέ ἀνθρώπους, κληρικούς καί λαϊκούς, στήν Κρήτη, στήν Ἀθήνα, στήν Ἰρλανδία καί ὅπου ἀλλοῦ πορεύθηκα, πού ἔγιναν στή ζωή μου ἄγγελοι φωτεινοί καί κήρυκες τῆς βιωματικῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς ἀληθινῆς καί ἀνυπόκριτης σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, σφραγίζοντας τό εἶναι μου καί συγκλονίζοντας τήν ὕπαρξή μου, ὁδηγῶντας μέ διαρκῶς σέ μιά ἀκατάπαυστη δοξολογία τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτό, Σᾶς παρακαλῶ, ἐπιτρέψετέ μου, μέ αὐτή τή δοξολογική διάθεση νά στρέψω τόν λόγο μου, σέ λόγο ὀφειλετικῆς εὐγνωμοσύνης καί εὐχαριστίας, σέ Ἐκείνους πού μέ ποικίλους τρόπους ὑπούργησαν τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, μέχρι καί αὐτή τήν ὥρα τῆς προσωπικῆς μου Πεντηκοστῆς.

Μέ εὐγνωμοσύνη στρέφω εὐθύς τήν σκέψη καί τήν καρδιά μου πρός τήν Αὐτοῦ Θειοτάτη Παναγιότητα τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαῖο, πλησιάζω νοερά στούς ἀναβαθμούς τοῦ θεοδοξάστου Θρόνου Του, καί καταθέτω τήν εὐχαριστία καί τήν ἀφοσίωση μου πρός τήν Μητέρα μας Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία καί τόν Σεπτό Προκαθήμενο Αὐτῆς, μέ ἀπόλυτη συναίσθηση μά καί ἐπίγνωση τῆς μαρτυρικῆς μαρτυρίας τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τοῦ Γένους καί τῆς Ρωμιοσύνης, ἐν μέσῳ κινδύνων, ἀπειλῶν, προκλήσεων καί δυσκολιῶν.

Στό Πρόσωπο τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Μεγάλου Ἀρχιδιακόνου κυρίου Θεοδώρου, τοῦ Κρητός, ἐκπροσωποῦντος τήν ὥρα αὐτή τή Μητέρα μας Ἐκκλησία καί τόν Προσκυνητό Αὐθέντη καί Δεσπότη μου, καθορῶ τήν καθημαγμένη Μητέρα μας Ἐκκλησία, τό ἀείφωτο καί ἀειλαμπές Φανάρι, τήν Ἐκκλησία «τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων», τῶν ὀλίγων μά καί ἀμέτρητων, πού διακρατοῦν καί λιτανεύουν τό ἦθος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί Τόν παρακαλῶ ἀδελφικῶς, νά κομίσῃ ὡς ἐλάχιστο «κανίσκιο εὐγνωμοσύνης» στόν Παναγιώτατο Οἰκουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο τήν ἄπειρη καί υἱϊκή εὐχαριστία, τήν ἀδιάπτωτη προσήλωση καί τήν διά βίου ἀφοσίωσή μου στόν Πάνσεπτο Οἰκουμενικό Θρόνο.

Τά χεύματα τῆς Πατριαρχικῆς ἀγάπης καί στοργῆς, ἐκ νεότητός μου, ὑπῆρξαν γιά ἐμένα δαψιλέστατα. Οἱ σπουδές μου μέ ὑποτροφία στό ἐξωτερικό, ἡ συμπερίληψή μου σέ διάφορες Ἐκκλησιαστικές ἀποστολές, ἡ τιμητική συμμετοχή σέ Ἀντιπροσωπεῖες, ὡς καί στήν Ὀργανωτική Ἐπιτροπή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ἀποτελοῦν μόνον ὁρισμένα δείγματα τῆς Πατρικῆς στοργῆς καί Πατριαρχικῆς εὔνοιας πρός τήν οὐδενίαν μου, ὁμολογουμένως «ὑπέρ ἐμήν ἀξίαν».

Καρδιακά στρέφομαι στόν Παλαίφατο Ἀλεξανδρινό Θρόνο καί στό πρόσωπο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γουϊνέας κ. Γεωργίου, ὑποβάλλω τόν σεβασμό καί τίς ἄπειρες εὐχαριστίες μου στόν Μακαριώτατο Πάπα καί Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρο, τόν Κρῆτα, γιά τήν πατρική του στοργή καί εὔνοια πρός τήν οὐδενία μου. Ταπεινά αὐτή τήν ὥρα αἰτοῦμαι τήν Πατριαρχική εὐχή καί προσευχή Του, εὐγνώμων γιά τόν διαρκῆ ἐπιστηριγμό καί τόν πάντοτε ἐνθαρρυντικό καί ἐλπιδοφόρο λόγο του.

Μέ βαθύτατο σεβασμό εὐχαριστῶ ὁλοψύχως τούς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν τήν Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδο τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, γιά ὅλες τίς εὐεργεσίες τους καί τήν πολλή τους ἀγάπη στήν οὐδενία μου. Ἐκ νεότητός μου εἰσῆλθα στό Συνοδικό Βουλευτήριο τῆς Ἐκκλησίας, ὡς διάκονος καί Κωδικογράφος, 11 χρόνια πρίν. Ὅλοι μέ ἐτίμησαν μέ τήν ἀγάπη καί τήν ἐμπιστοσύνη τους ὅλα αὐτά τά χρόνια, πού ἐκφράσθηκε μέ πολλούς καί ποικίλους τρόπους, ἀπό τόν καθένα χωριστά. Μαθήτευσα παρά τούς πόδας τους καί διδάχθηκα ἀπό τίς ποιμαντικές τους ἀγωνίες. Ἀφουγκράστηκα τούς παλμούς τῆς καρδιᾶς τους γιά τήν προαγωγή τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας καί τή μαρτυρία τῆς Ὀρθόδοξης Αὐτοσυνειδησίας σ’ αὐτούς τούς χαλεπούς καιρούς μας. Δηλώνω αὐτή τήν ὥρα τήν διαρκῆ ἀφοσίωσή μου καί τήν ἀπόλυτη ὑπακοή μου στά ἐντάλματα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τήν ὁποία, χάριτι Θεοῦ, θά συνεχίσω νά ὑπηρετῶ ἀπό τή θέση τοῦ Ἀρχιγραμματέως.

Εὐχαριστῶ τούς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς πού διήνυσαν ὁδούς μακράς γιά νά εἶναι παρόντες ἐδῶ καί νά εὐλογοῦν μέ τήν παρουσία τους τήν καλή ἀπαρχή τοῦ νέου μου διακονήματος. Ὀφειλετικῶς μνημονεύω ὀνομαστικῶς τούς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Δωδώνης κ. Χρυσόστομο, Ἀνέων κ. Μακάριο, Σερβίων καί Κοζάνης κ. Παῦλο καί Φθιώτιδος κ. Συμεών, ζητῶντας ταπεινά τίς εὐχές καί προσευχές τους, μέ ἄπειρη εὐγνωμοσύνη γιά τή συμμετοχή τους στή σημερινή χαρά μου.

Μνημονεύω, ἐπίσης, μέ εὐγνωμοσύνη πολλή τούς Σεβασμιωτάτους Μητροπολῖτες Γέροντα Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριο, Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, ὡς καί τόν ἐπιστήθιο φίλο καί ἀδελφό μου Αὐστρίας κ. Ἀρσένιο, τόν καθένα γιά λόγους διαφορετικούς, ἀλλά τό ἴδιο σπουδαίους καί καρδιακούς. Χαιρετίζω ἀδελφικά τόν Ἀρχιμ. Ἰωακείμ, Ἀρχιγραμματέα τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, γιά τήν ἄριστη συνεργασία μας καί τόν τιμῶντα μέ διά τῆς παρουσίας του σήμερα ἐδῶ, Μ. Ἱεροκήρυκα κ. Πανάρετο, φίλο πολύτιμο.

Χάριτες ὁμολογῶ στόν Γέροντα καί πνευματικό μου πατέρα, Ἀρχιμανδρίτη Μεθόδιο Σαμαριτάκη, Ἡγούμενο τῆς Μονῆς τῆς μετανοίας μου. Ἐκ νεότητός μου ὑπῆρξε γιά ἐμένα πρότυπο διακονίας Ἐκκλησιαστικῆς, φιλανθρωπίας καί προσφορᾶς. Σμίλευσε ὑπομονετικά τούς ἐσώτερους χώρους τῆς καρδιᾶς μου, ὡς φιλόστορος πνευματικός πατέρας καί μέ ἐνίσχυσε ἀνύστακτα στίς πτώσεις μου. Μέ ἐπεστήριξε μέ τήν προσευχή καί τήν πατρική του σκέπη καί μέ νουθέτησε μέ περίσσεια ἀγάπης καί διδαχῆς. Διά βίου τόν εὐγνωμονῶ καί τόν παρακαλῶ τῶρα νά ἐντείνῃ τήν προσευχή του γιά τό παιδί του, πού γίνεται Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά δοξάζεται τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία. Μαζί μέ τό Γέροντά μου εὐχαριστῶ τόν π. Βασίλειο, τόν π. Μεθόδιο καί ὅλους τούς ἀνθρώπους πού ἀγαποῦν καί διακονοῦν ποικίλως τό Μοναστήρι μας. Ἐκείνοι πολλές φορές κάλυψαν τή δική μου σωματική ἀπουσία. Ὁ Θεός νά τούς ἀνταποδώσει ἑκατονταπλασίονα.

Εὐχαριστῶ τόν καλό συνοδίτη μου στό Συνοδικό Γραφεῖο, Ἀρχιμ. Νήφωνα, Ὑπογραμματέα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, καί καλωσορίζω καί ἐν Ἐκκλησίᾳ τούς νεοεισερχομένους στά Συνοδικά Σέκρετα, Κωδικογράφο Ἀρχιμ. Εἰρηναῖο καί Γραφέα Ἱεροδιάκονο Εὐγένιο. Ὅλοι μαζί θά πορευθοῦμε τήν ὁδό τῆς θυσιαστικῆς διακονίας τοῦ Συνοδικοῦ Βουλευτηρίου μέ ἀγάπη, ἀλληλοσεβασμό καί ἀφοσίωση στό ἐπίταγμα τῆς Ἐκκλησίας.

Στό Πρόσωπο τοῦ καλοῦ ἀδελφοῦ μου, Ἀρχιμ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κ. Μεθοδίου, Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης, εὐχαριστῶ ὅλους τούς ἀδελφούς κληρικούς, τίς Μοναχικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ λαό τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης. Μνημονεύω ἰδιαίτερα τούς ἀληθεῖς φίλους, Ἀρχιμ. Δημήτριο καί Νικηφόρο, Ἱεροκήρυκες, καθώς καί τούς φιλοτίμως διακονοῦντες στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης καί εὐχαριστῶ γιά τή συμπαράσταση καί τήν καλή τους συνοδοιπορία στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τίς προετοιμασίες τῶν τελευταίων ἡμερῶν. Ὅπως μέχρι σήμερα, ἀπό ἄλλη θέση εὐθύνης καί διακονίας, πορευθήκαμε εὐλογημένα, μέ τόν ἴδιο τρόπο παρακαλῶ ὅλους νά συνεχίσουμε τήν εὐλογημένη αὐτή πορεία τῆς διακονίας μας, «ἐφ’ ῳ ἕκαστος ἐτάχθη καί διακονεῖ», πλησίον τοῦ Ποιμενάρχου μας, γιά τό καλό τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας.

Ὀφειλετικά μνημονεύω τή σεβαστή μου μητέρα Εὐθυμία, τήν ἀδελφή μου Μαρία, τόν μικρό Νικόλαο καί ὅλους τούς κατά σάρκα συγγενεῖς καί οἰκείους μου, τούς δασκάλους μου σέ ὅλες τίς βαθμίδες τῆς Ἐκπαίδευσης, καθώς καί ὅλους τούς συγχωριανούς μου, γιά τίς ἐκδηλώσεις τῆς ἀγάπης τους. Τούς μνημονεύω πάντοτε μέ ἀγάπη καί τιμή, μέ τίς πλέον ἀγαθές ἀναμνήσεις.

Εὐχαριστῶ ὅλους, τούς Ἄρχοντες τοῦ Τόπου, τούς Ὀφικκιαλίους τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, καί ἰδιαίτερα τόν φίλο καί συνοδίτη στόν ἀγῶνα ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας κ. Δημήτρη Μηλαθιανάκη, τούς Ἐκπροσώπους τοῦ Στρατοῦ καί τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, καθώς καί τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης, τούς φίλους ἀπό τήν Ἀθῆνα, καί ὅλους προσωπικά, ὅσοι μετέχετε στή σημερινή χαρά, ἐντείνοντας τήν προσευχή σας, γιά τήν ἐλαχιστότητά μου, ὥστε νά φανῶ ἄξιος τῶν προσδοκιῶν καί τῆς ἐντολῆς τῆς Ἐκκλησίας. Σᾶς διακρατῶ στό εἰλητάριο τῆς καρδιᾶς μου καί εὔχομαι ταπεινά ὁ Κύριός μας νά σᾶς ἀντιδωρίζει ἑκατονταπλασίονα.

Τέλος, ἐπιτρέψατέ μου νά μνημονεύσω ὀφειλετικά τούς μακαριστούς Νικόλαο, τόν κατά σάρκα πατέρα μου καί τούς προπάτορές μου, Ζαχαρία καί Μαρία, καί Δημήτριο καί Καλλιόπη, τούς ἀειμνήστους ἱερεῖς Ἀντώνιο Χαραλαμπίδη, Δημοσθένη Στεφανίδη καί Μιχαήλ Ζαϊμάκη, ἐφημερίους τῆς γενέτειράς μου, καθώς καί ὅλους ὅσοι εὐεργέτησαν μέ ποικίλους τρόπους τή ζωή μου. Ὁ Κύριος νά τούς ἀναπαύῃ ἐκεῖ «ὅπου πάντες οἱ Ἅγιοι Του ἀναπαύονται». Εἶμαι βέβαιος, ὅτι μετέχουν καί ἀπό ἐκεῖ στή σημερινή χαρά καί εὐφροσύνη.

Σεβασμιώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Κρήτης κύριέ μοι κύριε Εἰρηναῖε,

Ὁλοκληρώνοντας αὐτήν τήν ταπεινή προσλαλιά, στρέφω τόν λόγο καί τό βλέμμα μου σέ Ἐσᾶς καί Σᾶς κοιτῶ στά μάτια, εἰσερχόμενος στό βάθος τῆς καρδίας Σας, μέ ταπείνωση καί ἄπειρο σεβασμό, γιά ὅσα ὁ Θεός, δι’ Ὑμῶν, τελεσιουργεῖ στή ζωή μου, ἐκ νεότητός μου μέχρι καί σήμερα.

Γνωρίζετε ὅτι δέν ἐζήτησα ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἤ ἀπό Ἐσᾶς προσωπικῶς καί γνωρίζω πολύ καλά ὅτι δέν μοῦ ὀφείλει ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά ἐγώ Τῆς ὀφείλω τά πάντα! Προσπάθησα καί προσπαθῶ νά ἀγωνίζομαι τίμια, γνωρίζοντας συνάμα πολύ καλά, αὐτό πού ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Τιμόθεος ἔλεγε συχνά: «Ἐμεῖς παιδί μου φεύγουμε, ἡ Ἐκκλησία μένει».

Ἐσεῖς, Σεβασμιώτατε Γέροντα, διάκονο μέ καλέσατε πλησίον Σας, πρίν ἀπό 12 ἔτη, καί σήμερα, χάριτι Θεοῦ, μέ εἰσαγάγετε, μέ τούς συλλειτουργούς Σας Ἁγίους Ἀρχιερεῖς, στό Ἱερό τῆς Ἀρχιερωσύνης. Μέ τιμήσατε «ὑπέρ ἀξίαν» πρωτίστως μέ τήν ἀγάπη καί τήν ἐμπιστοσύνη Σας.

Σᾶς εὐχαριστῶ εὐγνωμόνως, αὐτή τή στιγμή, γιά τίς ἀφειδώλευτές πρός τήν οὐδενία μου εὐεργεσίες Σας. Τήν πατρική ἀγάπη καί στοργή, τή συμπόρευση, νύχτα καί ἡμέρα, τήν ποικίλη στήριξη καί ἀρωγή Σας. Κυρίως ὅμως Σᾶς εὐχαριστῶ γιά τό διδακτικό παράδειγμα τῆς ὁσιότροπης ζωῆς Σας, γιά τήν εὔλαλη σιωπή τῆς Παρουσίας Σας, γιά τήν ἀνύστακτη καί ἀφοσιωμένη νυχθήμερη προσφορά Σας στήν Ἐκκλησία καί τίς ἔμψυχες εἰκόνες τοῦ Θεοῦ.

Ὅσα κί ἄν πῶ σήμερα, λίγα θά εἶναι νά καλύψουν τό πλῆθος βιωμάτων ἱερῶν, στιγμῶν μοναδικῶν καί στεναγμῶν ἀλαλήτων, πού κλείνονται στό θησαυροφυλάκιο τῆς καρδιᾶς μου, ὡς θησαυρός τιμαλφέστατος.

Ὡς ἐλάχιστο ἀντίδωρο ὅλων αὐτῶν, καταθέτω σήμερα, τήν διαρκῆ ἀφοσίωση καί προσήλωσή μου, πλησίον Σας, στίς ἐντολές καί τά προστάγματά Σας ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Βοηθός πλέον Ἐπίσκοπός Σας, ἀλλά πάντοτε στό φρόνημα διάκονος τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας.

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Παρακαλῶ δεηθῆτε νά φανῶ ἄξιος καί ἱκανός τῆς κλήσεως τοῦ Θεοῦ, νά ὑπηρετήσω τήν Ἁγία μας Ἐκλησίας ὡς Ἐπίσκοπος σωφρόνως καί συνετῶς, μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Τίτου, τοῦ πρώτου χρυσοῦ κρίκου στήν ἁλυσίδα τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Μηνᾶ, τῶν Ἁγίων Ἐπισκόπων τῆς Ἁγιωτάτης Ἐπισκοπῆς Κνωσοῦ, Ζηνοβίου, Γενναδίου, Ἀναστασίου, Πινυτοῦ καί Νεοφύτοου, «τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ θαυματουργοῦ, οὗ τήν μνήμην ἐπιτελοῦμεν» καί ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Μεγαλονήσου μας Κρήτης.

Ὡς ἄλλος Νέστορας, κραυγάζω καταληκτικά σέ ἔνταση καρδιακῆς προσευχῆς καί ἀπόλυτης κένωσης ἐνώπιον τοῦ Θείου Ἐλέους:

«Θεέ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι»!

Καί ἐνωτιζόμενος μέ συγκλονισμό ψυχῆς τήν φωνή τοῦ οὐρανοῦ, ἀποκρίνομαι καρδιακά, στό κέλευσμα τοῦ Θεοῦ καί τήν πρόσκληση τῆς Ἐκκλησίας, μέ τούς θεομητορικούς λόγους, τῆς τελείας ὑπακοῆς στό θέλημα τοῦ Θεοῦ:

«Ἰδού ὁ δοῦλος Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα Σου»!

Εμφανίσεις Άρθρων
3365689
  • Κυριακή
    17 Νοεμβρίου

    Γρηγορίου Νεοκαισαρείας, Γενναδίου και Μαξίμου Κων/πόλεως

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ