Γιατί έχει τόση δύναμη η εικόνα της Γέννησης του Χριστού;

εικόνα της Γέννησης του Χριστού αποτελεί μια εμβληματική απεικόνιση της έλευσης του Κυρίου στον κόσμο και θεωρείται από τις πιο σημαντικές στο Δωδεκάορτο. Εμπεριέχει τόση συμπυκνωμένη δύναμη μέσα της καθώς συμβολίζει την κατάργηση του παλιού κόσμου και την έλευση του νέου. Αφηγείται μια ολόκληρη Ιστορία και όχι μόνο αυτή της γέννησης του Θεανθρώπου. Ο Χριστιανός απευθύνεται στην εικόνα και μέσα από αυτήν επικοινωνεί με τον Ιησού Χριστό που ήρθε να ανακαινίσει τον κόσμο και να γεννήσει τον Νέο Άνθρωπο.

Η Γέννηση του Ιησού Χριστού

Μια από τις εικόνες που συνθέτουν το Δωδεκάορτο (οι δώδεκα σπουδαιότερες γιορτές της Ορθοδοξίας) είναι και αυτή της Γέννησης. Βρίσκεται στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα στο Άγιο Όρος και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα έργα του περίφημου αγιογράφου μοναχού Θεοφάνη, ιδρυτή της κρητικής σχολής.

Ο Ιησούς στο σπήλαιο

Στο κέντρο εικόνας ξεχωρίζει η Θεοτόκος με το νεογέννητο Χριστό μέσα στο γνωστό από την παράδοση σπήλαιο της Γεννήσεως, που χρησίμευε ως στάβλος και που εκεί, έγινε η Γέννηση, γιατί δεν υπήρχε χώρος σε ανθρώπινη κατοικία, έτσι ο Βασιλιάς των ουρανών γεννήθηκε σαν ταπεινός άστεγος, πράγμα που σημαίνει πολλά για τον τρόπο που βλέπει το Θεό ο Χριστιανισμός!.

Το σπήλαιο αυτό είναι γνωστό έξω από τη Βηθλεέμ, διότι από τον 2ο κιόλας αιώνα αποτελούσε ιερό χώρο για τους Χριστιανούς: «Περί το 130 μ.Χ., το Άγιο Σπήλαιο μετατράπηκε σε τόπο προσκυνήματος για τους Χριστιανούς. Ο Ωριγένης, που επισκέφθηκε την Παλαιστίνη το 213 μ.Χ., αναφέρει πως η συγκεκριμένη περιοχή «ήταν περιφανής και το χριστιανικό προσκύνημα ξακουστό, ακόμα και ανάμεσα στους εθνικούς.»

Στην εικόνα, το εσωτερικό του σπηλαίου είναι κατασκότεινο, για να δηλώσει το σκοτάδι, στο οποίο ήταν βυθισμένος ο προχριστιανικός κόσμος, ενώ πίσω από τη φάτνη (το παχνί, την ταΐστρα) με το θείο βρέφος στέκονται δυο ζώα, ένα βόδι και ένα γαϊδουράκι.

Το μυστήριο της αγάπης του Θεού

Τα Χριστούγεννα δίδουν σε όλους μας τη μοναδική ευκαιρία να αναβαπτίσουμε την ύπαρξή μας στο μυστήριο της αγάπης του Θεού, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να φωτισθεί και προσεγγισθεί το μυστήριο του ανθρώπου.

Αν παραμερίσουμε τον ορθολογισμό και σκεπτικισμό μας, την υπερηφάνεια και αυτάρκεια του ανθρώπου που νομίζει ότι όλα τα εξηγεί και κατορθώνει, την αγωνιώδη μέριμνα του βίου, τη ρουτίνα πολλών καθημερινών ματαίων πράξεων και επιδιώξεων που κατατρώγουν τη ζωη μας, τα πάθη και τις αδυναμίες μας, και προσέλθουμε στο σπήλαιο της Βηθλεέμ με ταπείνωση και απλότητα, θα αποκαλυφθεί και σε μας το μεγάλο και μοναδικό μυστήριο που συντελείται εκεί.

Δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει το μυστήριο αυτό αν δεν μετανοήσει, δηλαδή αν δεν αλλάξει νουν, αν δεν παύσει να βλέπει τα πράγματα από τη στενή και φτωχή προοπτική του αρρωστημένου από τον εγωϊσμό ανθρώπου, για να τα δει μέσα στην αιώνια και άπειρη προοπτική του Θεού.

Όταν μιλάμε για την ενανθρώπηση του Θεού Λογου, ως μυστήριο πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε και ως μυστήριο πρέπει να την προσεγγίζουμε, γιατί όλα τα γεγονότα της ενανθρωπήσεως, της σαρκώσεως του Λογου του Θεού έγιναν με θαυμαστό τρόπο που ξεπερνά το νου ανθρώπου. Οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε ότι, εάν η θεία ενανθρώπηση ήταν καταληπτή, δεν θα ήταν θεία και παρομοιάζουν όσους αμφιβάλλουν η δεν πιστεύουν, με εκείνον που καθόταν στο σκοτάδι και πληρώθηκε από φως, επειδή όμως δεν γνώριζε το πως ήλθε το φως, δεν δέχθηκε το φωτισμό.

Ἅγιοι Εὐστράτιος, Αὐξέντιος, Εὐγένιος, Μαρδάριος καὶ Ὀρέστης (13 Δεκεμβρίου)

αρτύρησαν κατά τό σκληρό διωγμό τῶν χριστιανῶν ἐπί Διοκλητιανού. Ὁ Εὐστράτιος, πού ἦταν ἀνώτερος ἀξιωματικός, συνελήφθη ἀπό τό Δούκα Λυσία. Αὐτός, ἀφοῦ τόν βασάνισε μέ τόν πιό φρικτό τρόπο, ἔπειτα τόν ἔστειλε στόν ἔπαρχο Ἀγρικόλα. Φημισμένος αὐτός γιά τήν ὠμότητά του ἀπέναντι στούς χριστιανούς, ἔβαλε τόν Εὐστράτιο νά βαδίσει μέ σιδερένια παπούτσια, πού εἶχαν μέσα μυτερά καρφιά. Κατόπιν τόν ἀποτελείωσε, ἀφοῦ τόν ἔριξε μέσα στή φωτιά.
Τόν Αὐξέντιο, πού ἦταν ἱερέας καί συμπολίτης τοῦ Εὐστρατίου, ὁ ἡγεμόνας τόν πίεσε νά ἀλλαξοπιστήσει μέ πολλές δελεαστικές ὑποσχέσεις. Ἀλλά ὁ ἄξιος λειτουργός τοῦ Χριστοῦ ἀπάντησε: «Δέν εἶναι ἀνάγκη νά λέω πολλά λόγια Λυσία. Στήν ζωή αὐτή εἶμαι τοῦ Χριστοῦ καί θά εἶμαι δικός Του μέχρι θανάτου. Καί ἂν ἀναρίθμητους δαρμούς καί πληγές μοῦ δώσεις, καί ἂν μέ φωτιά καί σίδερο μέ λιώσεις, ὁ Χριστός μου εἶναι παντοδύναμος καί ὁ Σταυρός Του ἀκαταμάχητος. Αὐτός καθ’ ἑαυτόν ὁ Αὐξέντιος εἶναι ἀδύνατος. Ἀλλά τοῦ χριστιανοῦ Αὐξεντίου τό φρόνημα δέν θά κάμψεις ποτέ». Ἐξαγριωμένος ὁ ἡγεμόνας ἀπό τήν ἀπάντηση, ἀμέσως τόν ἀποκεφάλισε.
Τόν Μαρδάριο, ἀφοῦ τρύπησαν τούς ἀστραγάλους του τόν κρέμασαν μέ τό κεφάλι πρός τά κάτω καί τόν ἔκαψαν.
Ὁ ἀξιωματικός Εὐγένιος, ἀφοῦ τοῦ ἔκοψαν τήν γλώσσα καί τά χέρια καί τοῦ ἔσπασαν τά πόδια, ἐξέπνευσε.
Τόν δέ στρατιώτη Ὀρέστη τόν θανάτωσαν, ἀφοῦ τόν ξάπλωσαν σέ πυρακτωμένο κρεβάτι.

Ἁγία Λουκία ἡ Παρθενομάρτυς (13 Δεκεμβρίου)

ήμερα τιμοῦμε τήν μνήμη τῆς Ἁγίας μάρτυρος Λουκίας, τῆς παρθένου. Ἔζησε γύρω στά μέσα τοῦ 3ου αἰώνα μ.Χ. καί καταγόταν ἀπό τίς Συρακοῦσες τῆς Σικελίας.
Μοναχοκόρη, εἶχε ὀρφανέψει μικρή ἀπό τόν πατέρα της καί ἔμεινε μόνη μέ τή μητέρα της, ἡ ὁποία ἦταν βαριά ἄρρωστη μέ μία ἀνίατη ἀσθένεια. Ἔχοντας ἀπελπιστεῖ ἀπό τήν βοήθεια τῶν γιατρῶν, εὐελπιστοῦσαν μόνο στήν Θεία Χάρη γιά τήν ἴαση τῆς ἀσθένειάς της. Γι’ αὐτό μετέβηκαν στήν Κατάνη, ὅπου βρισκόταν τό λείψανο τῆς Ἁγίας Ἀγαθῆς.
Τό βράδυ πού ἔπεσε νά κοιμηθεῖ ἡ Λουκία, ἀφοῦ εἶχε προσευχηθεῖ θερμά γιά τήν ὑγεία τῆς μητέρας της, εἶδε τήν Ἁγία Ἀγαθή σέ ὅραμα. Ἡ Ἁγία τῆς εἶπε ὅτι ἡ μητέρα της θά γιατρευτεῖ, ἀλλά ἡ ἴδια θά στεφθεῖ τό στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Ἡ Λουκία περιχαρής, ξύπνησε τό πρωί γιά τήν ἀνάρρωση τῆς μητέρας της, ἀλλά καί γιά τό μαρτυρικό στέφανο πού τήν περίμενε. Ὅταν γύρισαν στίς Συρακοῦσες τήν κατήγγειλαν στόν αὐτοκράτορα Δέκιο, λόγω τοῦ φιλανθρωπικοῦ καί χριστιανικοῦ της ἔργου. Ἐπειδή δέ, δέν ἀπαρνήθηκε τήν πίστη της στόν Κύριο, διατάχθηκε ὁ θάνατός της, κι έτσι, ἡ Ἁγία Λουκία, παρέδωσε τό πνεῦμά της κάτω ἀπό τό ξίφος τοῦ δημίου.